Stutterblues
(C7- D7 – E7)
I wish I hadn’t
all these stutters
these words cleaving (sticking)
in my mouth (on my tongue)
Belief me there isn’t
anything worse
even as an ulcer on
your but.
I wish I had a real
big mouth
so I could hide myself
behind it.
Just chat along
without any fear
walk in all places
without knocking.
wish I wouldn’t
have to talk no more.
silence as my own
trade mark.
wish not have to make
no contact.
(Wouldn’t have to
make any contact.)
Here’s mister
silence at work (on duty).
That stupid stuttering.
I wish I had more
confidence
a little more faith (belief)
in myself.
a fellow you can build
on,
than my speech would
flow (of itself) along.
I wish I had a real
nice snout (a pretty face)
a face where all the
girls would fall for.
I wish I felt more on
my ease.
Why do I always have
to spoil things. (Why am I always the looser.)
I wish I didn’t
stand alone
with a thousand words
that don’t come (out)
talking like hobbling
on one leg.
Man, you’re
dreaming again. (don’t moon about your
speech)
That stupid stuttering.
They say: “Pay
attention to your breath!”
or “Why do you
talk so fast?”
“You shouldn’t
be so nervous!”
“Think well
before you speak.” (“”if you think
well it will succeed.”)
Why should I keep my
mouth shut,
while I have so much
to say.
So much words and so
much tension.
If you don’t shut
up, you get a slap.
Certainly, don’t
look in the eyes.
“Talk with your
hands in your neck.”
Everybody knows the
answer.
(“everyone knows
what stuttering is, except the expert”)
(West ’68)
If they don’t
keep their mouth shut, I get crazy.
That stupid stuttering.
|
Stotterblues
(C7- D7 – E7)
Had ik maar niet die
stomme stotters,
die woorden klevend in
mijn mond.
Geloof me, er bestaat
niks rotters.
Nog liever zweren op
mijn kont.
Had ik maar een grote
bek,
waarachter ik mij kon
verstoppen.
Zomaar wat kletsen uit
mijn nek.
Overal binnen zonder
kloppen.
Als ik maar iets meer
hoef te zeggen.
Zwijgen als mijn
handelsmerk.
Geen contacten hoeven
leggen :
hier is de stilte aan
het werk.
Dat stomme stotteren.
Had ik maar wat meer
vertrouwen,
een beetje meer geloof
in mezelf.
Een kerel waar je op
kan bouwen,
dan ging mijn spreken
wel vanzelf.
Had ik maar een leuke
smoel,
één waarvoor de
meisjes vallen.
Had ik maar een goed
gevoel.
Moet altijd ik de boel
verknallen ?
en stond ik maar niet
steeds alleen,
met duizend woorden
die niet komen.
Vertellen, hinkend op
één been.
Man, wat sta je weer
te dromen !
Dat stomme stotteren.
Ze zeggen: « Let
eens op je adem! »
of « Waarom
praat je toch zo snel ? »
« Je moet niet
altijd zo nerveus zijn ! »
« als je nadenkt
lukt het wel .»
Waarom moet ik mijn
mond steeds houden,
als ik zo veel te
zeggen heb.
Heel veel woorden,
heel veel spanning,
Als je niet zwijgt,
krijg je een mep.
Vooral niet in de ogen
kijken.
« Praat met je
handen in je nek. »
Ja, iedereen heeft wel
een antwoord.
Als ze niet zwijgen
wordt ik gek !
Dat stomme stotteren.
|
