|
Stutterblues (C7- D7 – E7)
I wish I hadn’t all these stutters
these words cleaving (sticking) in my mouth (on my
tongue)
Belief me there isn’t anything worse
even as an ulcer on your but.
I wish I had a real big mouth
so I could hide myself behind it.
Just chat along without any fear
walk in all places without knocking.
wish I wouldn’t have to talk no more.
silence as my own trade mark.
wish not have to make no contact.
(Wouldn’t have to make any contact.)
Here’s mister silence at work (on duty).
That stupid stuttering.
I wish I had more confidence
a little more faith (belief) in myself.
a fellow you can build on,
than my speech would flow (of itself) along.
I wish I had a real nice snout (a pretty face)
a face where all the girls would fall for.
I wish I felt more on my ease.
Why do I always have to spoil things. (Why am I always
the looser.)
I wish I didn’t stand alone
with a thousand words that don’t come (out)
talking like hobbling on one leg.
Man, you’re dreaming again. (don’t moon about your
speech)
That stupid stuttering.
They say: “Pay attention to your breath!”
or “Why do you talk so fast?”
“You shouldn’t be so nervous!”
“Think well before you speak.” (“”if you think well it
will succeed.”)
Why should I keep my mouth shut,
while I have so much to say.
So much words and so much tension.
If you don’t shut up, you get a slap.
Certainly, don’t look in the eyes.
“Talk with your hands in your neck.”
Everybody knows the answer.
(“everyone knows what
stuttering is, except the expert”)
(West ’68)
If they don’t keep their mouth shut, I get
crazy.
That stupid stuttering.
|
Stotterblues (C7- D7 – E7)
Had ik maar niet die stomme stotters,
die woorden klevend in mijn mond.
Geloof me, er bestaat niks rotters.
Nog liever zweren op mijn kont.
Had ik maar een grote bek,
waarachter ik mij kon verstoppen.
Zomaar wat kletsen uit mijn nek.
Overal binnen zonder kloppen.
Als ik maar iets meer hoef te zeggen.
Zwijgen als mijn handelsmerk.
Geen contacten hoeven leggen :
hier is de stilte aan het werk.
Dat stomme stotteren.
Had ik maar wat meer vertrouwen,
een beetje meer geloof in mezelf.
Een kerel waar je op kan bouwen,
dan ging mijn spreken wel vanzelf.
Had ik maar een leuke smoel,
één waarvoor de meisjes vallen.
Had ik maar een goed gevoel.
Moet altijd ik de boel verknallen ?
en stond ik maar niet steeds alleen,
met duizend woorden die niet komen.
Vertellen, hinkend op één been.
Man, wat sta je weer te dromen !
Dat stomme stotteren.
Ze zeggen: « Let eens op je adem! »
of « Waarom praat je toch zo snel ? »
« Je moet niet altijd zo nerveus zijn ! »
« als je nadenkt lukt het wel .»
Waarom moet ik mijn mond steeds houden,
als ik zo veel te zeggen heb.
Heel veel woorden, heel veel spanning,
Als je niet zwijgt, krijg je een mep.
Vooral niet in de ogen kijken.
« Praat met je handen in je nek. »
Ja, iedereen heeft wel een antwoord.
Als ze niet zwijgen wordt ik gek !
Dat stomme stotteren.
|
